Інститутка

Młoda panienka wraca z instytutu do majątku, a razem z nią przychodzi tam zimne, drobiazgowe okrucieństwo. Historię prowadzi dworska dziewczyna Ustyna i to właśnie jej spokojny ton sprawia, że wszystko, co się dzieje, staje się nie do zniesienia.

Marko Wowczok pisała "Instytutkę" wtedy, gdy pańszczyzna wciąż była prawem, i robiła to tak, że tekst czytano jak akt oskarżenia. Dziś ten utwór pozostaje jednym z najmocniejszych ukraińskich tekstów o tym, jak przyzwyczajenie do władzy psuje człowieka.