Царівна

Natalka Werkowyczówna żyje na utrzymaniu krewnych, którzy przypominają jej o tym każdego dnia. Dużo czyta, dużo milczy i powoli dochodzi do wniosku, że jedyne wyjście to własna praca i własna wola, nawet jeśli kosztuje to więcej niż korzystne małżeństwo.

Kobylańska napisała tę powieść pod koniec XIX wieku i jak na tamte czasy była to książka niemal programowa: kobieta nie jest tu nagrodą ani ofiarą, lecz człowiekiem z życiem wewnętrznym, które znaczy więcej niż okoliczności.