Вівці цілі

W zaśnieżonych trzcinach nad Dnieprem, na opustoszałych ulicach, w chatach, gdzie próg posypuje się makiem przeciw nieczystym siłom, a dusze zmarłych przychodzą do wigilijnego stołu, Jana przechodzi przez dziurę w płocie i trafia tam, gdzie nie ma ani właściwych pytań, ani odpowiedzi. Ale jest Maksym, niepewność, miłość i owce.

Jewhenija Kuzniecowa pisze o tym, jak ludzie przeżywają wojnę tak, jak potrafią, i jak serce zachowuje zdolność kochania w mrocznych czasach.